نامههای بینشونی پاييزی
پنجشنبه، آخرين روز آبان. پاييز مثل هر سال دير رسيد ولی خيلی زودتر از اون چيزی كه فكرش رو میكرديم، داره تموم ميشه. موند فقط يكماه ديگه و باز هم شربتی از لب لعلش نچشيديم و برفت. نميدونم ما دير رسيديم يا اين فصل خزون واسه رفتن اينقدر عجله داره؟! نميدونم ما بیمهر و وفا بوديم يا ديگه برگها عاشق نميشن؟! دلم لَك زده برای شنيدن صدای قارقار كلاغهای پارك ساعی كه صبحهای زود عاشقونه میخوندند. نميدونم كلاغها هنوز هم هستند يا اونها هم به هوای دَم و بازدمی آزادانه تَرك كردند اين شهر و ديار غبار گرفته رو؟!
پاييز بمون و نرو كه ما هنوز عشقبازی نكرديم با خودت و هوای بارونی و رنگهای يك رنگیت. پاييز بمون و ببخش گناهمون رو. ميدونم كه باهات وعده و قول و قرار زياد گذاشته بوديم كه اگه بيايی، كه اگه برسی، اِل میكنيم و بل میكنيم ولی اونقدر گير كرديم توی اين پيلهی تنيده شدهی دور خودمون كه خيلی وقته يادمون رفته هم تو رو، هم خزون رو، هم عشق رو و هم همهی كلاغهای پُر مهر اين شهر بیبارون رو ... باز اگه با خودمون مهربون بوديم، ملالی نبود ولی پاييز تو خودت شاهدی كه نه تنها تو، بلكه گـُم كرديم حتی خودمون رو. صدای كلاغها و خشخش برگها كه پيشكش كدخدای آبادیی كه سالهاست منكر بودن و حضور و وجودشيم. پاييز نرو كه ما به شبهای سرد زمستونی عادت نداريم.
آدرس و نشونیم رو خواسته بودی. برات ننوشتم. ميدونی چرا؟! بخاطر اينكه سالهاست كه ديگه آدرسی ندارم. نشونی ندارم. سالهاست كه وابستگی ندارم، دلبستگی. تو هم كه آدرسی نداری بنابراين ازت توقعی نيست، كلاغهای اين شهر كه نشونی من رو داشتند، اونها كه میدونستند من عاشقونه دوستشون دارم، اونها هم سالهاست كه ديگه سری به من نزدند... تو كه ديگه هيچ.
عزيزم، آدرسی ندارم. خونهايی ندارم. گم شدم لابهلای اين آدمهای سر در گريبونِ غريبهتر از هر نامحرمی. توی يكی از همين خونههای سيمانی شب رو به صبح ميرسونم. حالا ديگه چه فرقی داره شمال و جنوب و شرق و غربش. پس نامهات رو نفرست كه امكان رسيدنش به دست من توی اين شهر خاكستری مضربی از صفر به توان صفره. خودت رو میخواستم. مطمئن باش كه اگه عاشق باشی، كه اگه عاشق باشم، كلاغهای اين شهر دود گرفته، حتی نامههای بدون نشونی رو هم به مقصد میرسونند. تـو نه، ولی كلاغها نشونی من رو دارند. شايد جايی همين نزديكیها. خيلی دور، خيلی نزديك. روی پاكت فقط اسمم رو بنويس. تـو نه، ولی شايد كلاغها هنوز هم عاشقم باشند.
ديروز نهار رو خورده و تنهايی توی اطاق و روی صندلی ولو شده بودم. نگاهم به سقف سفيد رنگ اطاق بود و از اونجای كه توی اطاق هيچ كسی نبود، نخ دندون رو از توی كِشو درآورده و با خيال راحت لابهلای دندونها رو میجوريدم و هرازگاهی كه چيزی پيدا میكردم، با خوشحالی اون رو از وسط دندون میكشيدم بيرون و نُشخوار میكردم. اَه و اُه نكنيد كه همهمون بدون توجه به پُست و مقام و قد و هيكل و جنسيت، اين كار رو میكنيم و اتفاقاً خيلی هم ازش لذت میبريم. چايیم رو كه خوردم همچين يهويی دلم هوای ميدون انقلاب و راستهی كتابفروشیها رو كرد كه نگو. كار خاصی هم نداشتم توی دفتر. بنابراين كاپشنم رو پوشيدم و برگهی مرخصی رو نوشته و ده دقيقه بعدش هم كنار خيابون منتظر تاكسی بودم.
و اما دنبال كتاب 
ظاهراً دو هفتهايی به تموم شدن 
در ضمن فكر نكنيد همه دارند از اين مملكت ميرن. میخواهيد حداقل پنج نفر رو كه توی همين شيش ماه گذشته از آمريكا به ايران برگشتند رو من بهتون نشون بدم؟! میدونيد كه خيلی از ايرانیهايی كه سی سال پيش يعنی سالهايی كه ميشد توی آمريكا پول پارو كرد، رفتند و خيلی زرنگتر از شماها بودند، سالهاست كه ميخوان دوباره به اين مملكت برگردند ولی اونقدر غرق سيستم اونجا شدند كه ديگه نمیتونند؟! میدونيد خيلیها میخوان دوباره به همين كشور برگردند ولی قدرت و شهامت برگشتن ندارند؟! ميدونيد با درآمد ساعتی 7-8 دلار و گرفتن حقوق 1300 دلار بايد مثل مرتاضها زندگی كنيد؟! میدونيد خيلی از دوستان و رفقها و فك و فاميل شما كه توی كاليفرنيا زندگی میكنند فقط دلشون به اين خوشه كه شمايی كه ايران هستيد فكر میكنيد اونها خيلی خوشبخت هستند؟! ميدونيد با درآمد ماهی 1300 دلار (اگه اونهم كاری گيرتون بياد) برای يه پرواز داخلی و رفتن از يه ايالت به ايالت بغلی كه مثلاً پسر عموتون رو ببنيد بايد 500-600 دلار بليط هواپيما بدين و اين يعنی نيمی از حقوق ماهانهتون؟! میدونيد حداقل توی سالهای اوليه زندگیتون بايد همش ماشينحساب دستتون باشه و هی هزينه موبايل، برق، آب مصرفیتون رو حساب كنيد؟! تا حالا فكر نكردين كه چرا اين آدمهای خوشبخت كه توی اروپا و آمريكا زندگی میكنند برای درست كردن دماغ و دندون و لب و لوچه و باد فتقشون ميان و توی همين ايران جهان سومی اين عملها رو انجام ميدند؟! تا حالا در رابطه با نوع بيمه و مالياتی كه بايد هر ماه پرداخت كنيد، تحقيق كرديد؟!
خب دیگه 