" عروسک برقی "
می خندم ، می خندی
می گریم ، می خندی
عجب دل بزرگی داری
ای کاش
انسان
برای گریه کردن
به اندازه ی جعبه ی کوچکت
نمی فهمید .
***
" رویاهای کارگر راه آهن "
1
در قطاری که گذشت
زیباترین دختری نشسته
که مرا نمی شناسد
در ایستگاه آخر
مگر با خود می گوید
که چه آسوده رسیده ؟
2
کوه ریخت
قطار ایستاد
و زیباترین دختر
عاشق ریزعلی شد .
بررسی شعر در دوره مشروطیت
ارائه دهنده : محمد اسماعیل وندی
زمان : سه شنبه 28 آبان 87 ساعت 17:30
آدرس : خیابان پهلوان غربی ، بالاتر از شورای حل اختلاف ، پلاک 134
مهرداد (خلیل ) شهابی
- «از نظر هر آن كس كه تاریخ را خوانده، نافرمانی نخستین فضیلت نوع بشر است.» - اسكار وایلد
- «ژورنالیسمِ حقیقتآ واقعنگر و فارغ از پیشداوری ژورنالیسمی است كه نه فقط امرِ واقع را بهدرستی بیان میكند، كه معنا و مفهوم رویدادها را نیز بهدرستی درمییابد.ژورنالیسمیِ بااین ویژگی نه فقط امروز قانعكننده است، كه از بوتهی آزمایشِ زمان نیز با موفقیت به در خواهد آمد؛ و نه فقط "منابع موثق"، كه آشكار شدن حقایق طی تاریخ نیز به آن اعتبار میبخشد.»- ت. د. آلمن
آلمن، روزنامهـ نگار آمریكایی این مطلب را در قدردانی از ویلفرد برچت نوشت كه آثار مبارزهجویانهاش بهعنوان «اخبارِ داغ قرن» توصیف شده است. همان زمان كه صدها خبرنگار «همراه» با نیروهای متفقین اشغالگرِ در ژاپن در سال 1945، گوسفندوار، به مراسم نمایشیِ «تسلیم»ژاپن هدایت میشدند، برچت به قول خودش: «زنجیر قلاده را پنهانی پاره» كرد. وی اولین روزنامهنگار غربی بود كه بعد از بمباران اتمی وارد هیروشیما شد و گزارشش با عنوان پیشگویانهی «این نوشتار هشداری است به جهان» در صفحهی اول روزنامه دیلیاكسپرسِ لندن به چاپ رسید.هشدار مذكور دربارهی مسمومیت ناشی از تشعشعات رادیو اکتیو بود كه مقامات اشغالگر منكر وجود آن بودند. این در حالی بود که دیگر روزنامهنگاران، با پیوستن به تبلیغات و حملاتِ سازمان یافته علیه برچت، او را تقبیح و هشدارش را محكوم كردند. وی شجاعانه و مستقل، چهرهی وحشتناك جنگ اتمی را به نمایش گذاشت.
گزارشهای کاوشگرانه روزنامه نگاران مستقلی چون برچت و دیگرانی که نمونه گزارشهایشان در کتاب "به من دروغ نگو!"ی جان پیلجر(م. ک. به انتهای مطلب) آمده است یادآور یكی از اصیلترین تلاشهای انسانی علیه قدرت و چنگاندازی اش بر گریبان حافظهی تاریخی است.
مقدمه ای بر جامعه شناسی خانواده
( جلسه ی دوم :
خانواده ی هسته ای بورژوای پدرسالار
و انواع ازدواج )
ارائه دهنده : پژمان رحیمی
زمان : سه شنبه 21 آبان 87 ساعت 17:30
آدرس : خیابان پهلوان غربی ، بالاتر از شورای حل اختلاف ، پلاک 134
ترجمه : روزبه آغاجری
لنین دربارهی امپریالیسم، مسئلهی ملی، استراتژیِ انقلابی و دموكراسیهایِ سوسیالیستی كمكهایِ عمدهای به اندیشهی ماركسیستی كرده است. با این وجود آنگاه كه سازمانها خود را «لنینیست» مینامند، در كل به شكلِ سازماندهیِ خود اشاره دارند. تابهحال تجربهی مدرنِ این سازمانها نشان داده كه آنها كنشِ سازماندهیِ كاملاً متفاوتی پیش گرفتهاند. چه چیزِ خاصی دربارهی «لنینیسم» چونان شكلی از سازماندهی میشود گفت؟
با یادآوریِ اینكه بسیاری از اصطلاحهایِ لنینیسم تنها پس از مرگِ لنین بهویژه در سخنرانیِ زینووییِف در كنگرهی پنجمِ بینالمللِ كمونیستی (1924) سر بر آوردهاند، آغاز میكنم. این مسئله همراه میشود با تدوینِ مدلِ سازماندهیای پیوندخورده با «بلشویكیكردنِ» كمینترن كه به كرملین اجازه میداد تا بیرحمانه به نامِ مبارزه با سوسیالدموكراسی ـ كه با پارلمانتاریسم به تباهی كشیده شده بود ـ حزبهایِ كمونیستِ جوان را به بندگیِ خود در آورد. «لنینیسم» را بهمثابهِ یك راستكیشیِ مومیاییشدهی مذهبگونه درآوردن، بخشی از فرایندِ دیوانسالارانهشدنِ كمینترن و شوروی بود.
علتِ آنكه تا آنجا كه ممكن است، شخصاً، از بهكاربردنِ این «ایسم» پرهیز میكنم، همین است. از میانِ آنچه در ایدههایِ لنین دربارهی سازماندهی اساسی مینماید، بر دو ایده كه فكر میكنم برایِ دورانِ ما مفهومهایِ انقلابیِ ضروریاند و اعتبارِ خود را تا امروز حفظ كردهاند، تأكید میكنم. اولیْ هستهی جدلیِ چه باید كرد؟ و یك گام به پیش، دو گام به پس، تمایزِ میانِ حزبِ (انقلابی) و طبقهی (كارگر) است كه همهی كوششهایِ همبسته برایِ ادغامكردن یا یكیكردنِ آن دو را بیثمر میكند. این تمایز که از نظرِ ماركسیسمِ بینالمللِ دوم، بنیادی بود، بر اندیشیدنِ از رهگذرِ خاصبودگیِ حوزهی سیاسی ـ رابطهاش با نیروها ـ و مفهومهایاش دلالت دارد. ..
برای رفیق هنرمندم افشین
به ساده گی ِ یک برگ
وقتی به بادی خُرد فرو می ریزد
به آرامی ِ یک اشک
هنگامی که بغض را
توان شکستن نیست
می آیند و
می روند از یادها
کبوترانی که حسرت برگی زیتون
بر منقارهاشان نقش بسته است .
***
چه فرق می کند
ماشه
یا
مرکب
وقتی در انتها
اشکی فرو چکد .
مهرداد ( خلیل ) شهابی
مقدمه ( حسین عارف زاده ) : چندی پیش به معرفی کتابی از جان پرکینز به نام " اعترافات یک جنایتکار اقتصادی " پرداخته بودم ، کتابی که اطلاعات ارزشمندی درباره ی نظام اَبَر شرکتی و تفکرات نئولیبرالی حاکم بر آن به ما می دهد . اعتراف نامه ای از شخصی از درون این سیستم که روی دیگر سکه را برایمان هویدا می کند .
جناب مهرداد ( خلیل ) شهابی مترجم محترم کتاب یادشده لطف فرموده و مطالب ارزشمند دیگری را نیز برایمان ارسال نمودند که در وبلاگ قرار داده شد .
مطلب حاضر نیز ارتباط تنگاتنگی با کتابی که از آن یاد کردم دارد ، توماس پین – از بنیانگذاران انقلاب آمریکا – شخصی است که جان پرکینز تاثیر زیادی از وی گرفته ، بطوریکه در کتاب شاهد ارجاع های زیادی به نوشته های وی هستیم که از این رو مطالعه ی اندیشه ی تام پین را برایمان پر اهمیت می نماید . متن حاضر مقدمه ای است که جناب شهابی بر کتاب " عقل سلیم " از مهم ترین آثار تام پین ، چاپ شده در نشر قطره و ترجمه شده توسط میر محمود نبوی ( + ) به رشته ی تحریر در آورده اند ...
مقدمه ای بر جامعه شناسی خانواده
( جلسه ی اول : مفاهیم بنیادی )
ارائه دهنده : پژمان رحیمی
زمان : سه شنبه 7 آبان 87 ساعت 17:30
آدرس : خیابان پهلوان غربی ، بالاتر از شورای حل اختلاف ، پلاک 134
نتیجه ی عادلانه !!
حسین عارف زاده
کارگردان: جان آونت. فیلمنامه: راسل گویرتز. موسیقی: اد شیرمور. مدیر فیلمبرداری: دنیس لنوار. تدوین: پل هیرش. طراح صحنه: تریسی گالاکر. بازیگران: رابرت دنیرو[دیوید فیسک"ترک"]، آل پاچینو[تامس کووان"روستر"]، فیفتی سنت[اسپایدر]، کارلا گوگینو[کارن کورلی]، جان لگوییزامو[کارآگاه سایمون پرز]، دنی والبرگ[کارآگاه تد رایلی]، برایان دنهی[ستوان هینگیس]، تریلبی گلوور[جسیکا]، سعید عریکا اکلونا[گوون درویش]، آلن روزنبرگ[اشتین] ، 100 دقیقه. محصول 2008 آمریکا.
انتظار سیزده ساله ی حضور مجدد دو غول دنیای سینما در برابر هم چندان دلچسب نبود . سیزده سال پس از مخمصه ( Heat ) که رابرت دونیرو و آل پاچینو مقابل هم به ایفای نقش پرداختند ، جان آونت موفق شد موفقیت مایکل مان را در جذب هم زمان ِ این دو بازیگر تکرار کند . اما به جرات می توان گفت موفقیت وی تنها در همین زمینه بوده و پس از دیدن نتیجه ی کار شاید قبول این پیشنهاد باعث تعجب بیننده .
فیلم قتل عادلانه حتی در رده ی درجه 2 های ژانر هیجانی ، پلیسی هم نمی گنجد و شاید بتوان فیلم 88 دقیقه ، کار قبلی جان آونت با بازیگری ِ آل پاچینو را بهتر از آن قلمداد کرد .
داستان کلیشه ای و قابل تصور و پیش بینی فیلم را حتی حضور این دو غول نیز قابل تحمل نمی کند . داستانی که حضور انسان هایی را به تصویر می کشد که خود می خواهند عدالت را در پرتو کمرنگ قانون پیاده کنند که در اینجا یک پلیس این نقش را به عهده گرفته . قتل هایی بی قاتل که قرار است با کمی کش و قوس و تعلیق به قاتل آنها برسیم ، قاتلی که داستان سعی می کند ما را در شناختن آن گمراه کند و در انتها به شکلی سورپرایز گونه برایمان نمایانش کند .
داستان ، حتی عادلانه بودن قتل ها را نیز به صورتی تفکر برانگیز نمایش نداده . فیلم هفت را به خاطر بیاورید یا شماره شانسی اسلوین و یا محرمانه لس آنجلس و فیلم هایی از این دست که بسیاری ، - خارج از هرگونه قضاوت بر درست یا نادرست بودن - قتل ها را عادلانه و قاتل ها در ذهن خود تبرئه می کنند .
قتل عادلانه اما مسلما به پای هیچ کدام از آنها نمی رسد و جان آونت به اعتقاد من علاوه بر پرداختن به داستانی ضعیف ، به جای استفاده از دوبازیگر بزرگ برای پر کردن این کمبود ، آنها را نیز فدا کرده و مسلما نقشی به یادماندنی از آل پاچینو و رابرت دونیرو به جای نمانده .
به طور کلی راجع به این فیلم و با توجه به نام آن چیزهای عادلانه ای که می توان یافت ، شکست در گیشه ، انتقادات فراوان و محروم کردن بیننده از یک بازی به یادماندنی است و به طور کلی می توان گفت که این فیلم به حق خود رسید .
به« او»یِ اسپینوزاییِ من که در بسیاریِ تنها جاریست
میچرخد و
پیچوتاب میخورد حجمی که نیست
در اتاقی که هست
گرم میشود و
به سرخی مینشیند گونهای که هست
از بوسهای که نیست
لبخند میزند و
بیحرکت میماند رویایی که نیست
در قابِ عکسی که هست
تکرار میشود و
تا بیپایان میگستَرَد شعری که هست
در شاعری که نیست.
.
همراه با شما
سه ساله شدیم ...
مهرداد (خلیل) شهابی
3/14-جنگ علیه تهی دستان:شكاف فزاینده بین داراو ندار
طی دهة 1990، اقتصادِ ایالات متحدة آمریكا رشد بی سابقه ای را شاهد بود. «آمریكای ابر شركتی»، در داخل و خارج از كشور، در سود غوطه ور بود. «وال استریت» بر این باور بود كه دوران شكوفاییِ بی حد و حصرِ آمریكا فرا رسیده است. در دهة 1990، سیاستمدارانِ حیرت زده سرهاشان را می خاراندند و سردرگم بودند كه با یك مازاد بودجة تریلیون دلاری چه باید كرد. اما از «ضیافتِ ابر شركت ها»، زحمتكشان آمریكایی را بهره ای عاید نشد.
برای گروهی از آمریكایی ها، یعنی تهی دستانِ آن كشور، «رویای آمریكایی» هیچگاه وجود نداشته است. و اگر زندگی برای همة كارگران و كاركنان مشكل تر شده است، برای تعدادِ فزایندة تهی دستان كه، در ثروتمندترین كشور جهان به میان تودة آشغال ها و زباله ها افكنده شده اند، زندگی یك فاجعه است.
بیل كلینتون18 (نامزد ریاست جمهوری) و ال گور19 (نامزد معاونت ریاست جمهوری)، در فعالیت های انتخاباتی سال 1992 خود برای راه یافتن به كاخ سفید، به این نكته اشاره كردند كه یك درصد بالای جمعیت آمریكا 40% از ثروتِ كشور را در تملك خود دارد و، صَرفِ نظر از «خانه» و احتسابِ فقط واحدهای تجاری، كارخانه ها و دفاتر، می توان گفت كه یك «درصدِ بالای جمعیت» مالكِ 90% تمامیِ ثروت ایالات متحدة آمریكاست، و 10% بالای جمعیت مالك 99% ثروت آن كشور! اما، هنگامی كه كلینتون و ال گور به كاخ سفید راه یافتند، به رغم این كه دو دورة تصدیِ آنان شاهدِ بزرگترین موفقیت اقتصادیِ آمریكا در دهة 1990 بود، برای توزیع منصفانه ترِ ثروت در سطح جامعه، هیچگونه اقدامی به عمل نیاوردند. برعكس، نابرابری ها همچنان به رشدِ خود ادامه داد. طبق گزارشی كه سازمان ملل در نیمة دهه 1990،منتشر كرد، ایالات متحدة آمریكا در آن هنگام به طبقاتی ترین جامعه در میانِ كشورهای پیشرفتة صنعتی تبدیل شده بود.
مهرداد (خلیل) شهابی
اکنون(درماه های سپتامبر–اکتبر 2008)، بااوج گرفتن بحران های اقتصادی ذاتی جهان سرمایه داری و ورشکستگی های پی در پی وزنجیره وارِِِِِِِِِِِِ غولهای مالی غرب، دنیاشاهد مستولی شدن هول و هراس واضطرابی شدید درکانونهای سرمایه داری جهان است. دولت متجاوز، چپاولگر و قانون شکن ابرقدرت آمریکا که، با نزول این آیه ی مقدس بر پیران مرشد سرمایه داری که گویا "بازار خود، بهتر از همه، می داند چه باید کرد"، تا همین دیروز برای سایر کشورها نسخه "عدم مداخله دولت در مکانیسم بازار" را می پیچید،آسیمه سر به میان آمده تا، با صرف مبالغی شگرف و بی سابقه، شاید که از فروپاشی کامل نظام ابرشرکتی پیشگیری کند. امااین هزینه سنگین، طبق معمول، باز هم از جیب کارگر و کارمند مالیات پرداز است که برای پرداخت بدهی های ابرشرکتها هزینه می شود:
سودهای هنگفت نوش جان بخش خصوصی،زیانها و بدهی های هنگفت شان هم سهم مردم! بازار خود بهتر از همه می داند چه کند!!
اما،به یمن "جهانی سازی" و برکات آن، عفونت های نظام غارتگر از کانون چرکین آمریکائی اش به همه اندام های این پیکره در حال سرایت است (انگلستان، فرانسه، ژاپن، آلمان و ....).
در عین حال، باید به هوش بود:دراین شرایط به شدت بحرانی، شاید که با وخیم تر شدن هر چه بیشتر اوضاع و بی ثمر ماندن همه درمان ها،"پزشک مخصوص"سلطان برای پیشگیری از مرگ بیمار در حال احتضار، "هار شدن" را به عنوان آخرین راه علاج توصیه کند.این درمانی است که در دهه 1930 به کار گرفته شد: استفاده از هاری فاشیسم و جنگ ! باید که به هوش بود.
و اما،این روزها روزهای سیاه و تاریک سرمایه داری است. حال خوبست ببینیم روزهای درخشانش چگونه بود:
